لعن كرد . اين گناه در زمان وى روى داد . او بدرگاه خدا عرض كرد : « خدايا لباس لعنت بر آنها بپوشان . . . » و خداوند آنها را به شكل بوزينگان در آورد ، عيسى ع كسانى را لعن كرد كه بر آنها مائده نازل شد و كفر ورزيدند . 2 - ابن عباس گويد : مقصود اين است كه آنان در زبور و انجيل ، لعن شده‌اند ، يعنى خداوند كافران بنى اسرائيل را در زبور و انجيل - كه از زبان داود و عيسى است - لعن كرده است ، 3 - زجاج گويد : از آنجا كه داود و عيسى دانسته بودند كه حضرت محمد ص از جانب خدا مبعوث مىشود ، كسانى را كه به او كفر بورزند ، لعن كردند . قول اول صحيحتر است ، مقصود اين است كه خداوند آنان را - باثبات كفر - از آمرزش خود مايوس كرده است ، زيرا پيامبران ، عقوبت آنها را از خداوند مسألت كرده و دعاى آنها مستجاب است ، اينكه لعنت را از زبان داود و عيسى نقل مىكند براى اين است كه گمان نكنند كه آنها را پيش انبياء مقامى است كه سبب نجات آنها از كيفر خواهد شد . ذلِكَ : اشاره به لعنتى است كه ذكر شد . بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ : بواسطهء معصيت و تجاوز ايشان است ، سپس به بيان حال آنها پرداخته ، مىفرمايد : - كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ : آنان يكديگر را نهى نميكردند و كارهاى زشت را بدون توجه به منع خداوند ، مرتكب مىشدند ، ابن عباس گويد : بنى اسرائيل سه فرقه بودند : فرقه‌اى كه در « روز شنبه » مرتكب معصيت شدند و فرقه‌اى كه آنها را از اين كار نهى مىكردند ولى از معاشرت آنها خوددارى نكردند و فرقه‌اى كه آنها را نهى كردند و از آنها جدا شدند ، دو فرقهء اول ملعون شمرده شدند ، از اينرو پيامبر گرامى اسلام فرمود : « امر بمعروف و نهى از منكر كنيد ، دست نادان را بگيريد و او را به راه حق بياوريد و گرنه خداوند دلهاى شما را بهم مربوط مىسازد و همهء شما را لعنت مىكند . »